มาตรา ๑๗๗ พระมหากษัตริย์ทรงไว้ซึ่งพระราช อ านาจในการประกาศสงครามเมื่อได้รับความเห็นชอบของรัฐสภา มติให้ความเห็นชอบของรัฐสภาต้องมีคะแนนเสียงไม่ น้อยกว่าสองในสามของจ านวนสมาชิกทั้งหมดเท่าที่มีอยู่ของทั้งสอง สภา บัญญัติพระราชอ านาจของ พระมหากษัตริย์ในการประกาศ สงคราม ค าอธิบายประกอบ บทบัญญัติลักษณะนี้ได้มีการบัญญัติเป็นครั้งแรกในพระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครอง แผ่นดินสยามชั่วคราว พุทธศักราช ๒๔๗๕ (มาตรา ๓๗) โดยก าหนดว่า “การประกาศสงครามเป็นพระราชอ านาจ ของกษัตริย์แต่จะทรงใช้พระราชอ านาจนี้ตามค าแนะน าของกรรมการราษฎร” ต่อมาเมื่อได้ประกาศใช้ รัฐธรรมนูญฉบับถาวร คือ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม พุทธศักราช ๒๔๗๕ ยังคงบัญญัติให้เป็น พระราชอ านาจของพระมหากษัตริย์ในการประกาศสงคราม แต่ได้เปลี่ยนจากการใช้อ านาจประกาศสงคราม จากเดิมที่ให้อยู่ภายใต้ค าแนะน าของ “กรรมการราษฎร” มาเป็นอยู่ภายใต้กรอบกติกา “สันนิบาตชาติ” ซึ่ง เป็นองค์การระหว่างประเทศระดับสากลที่ประเทศไทยเป็นภาคีอยู่ในขณะนั้น ในมาตรา ๕๔ วรรคสอง ได้ บัญญัติว่า “การประกาศสงครามนั้น จะทรงท าต่อเมื่อไม่ขัดแก่บทบัญญัติแห่งกติกาสันนิบาตชาติ” อย่างไร ก็ตาม ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช ๒๔๘๙ (มาตรา ๗๕) ได้บัญญัติให้พระราชอ านาจใน การประกาศสงครามเป็นพระราชอ านาจของพระมหากษัตริย์และจะทรงประกาศได้ต่อเมื่อได้รับความยินยอม ของรัฐสภาแล้ว และได้บัญญัติท านองเดียวกันในรัฐธรรมนูญทุกฉบับ เว้นแต่ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักร ไทย พุทธศักราช ๒๔๙๕ (มาตรา ๙๑) ได้บัญญัติเพิ่มเงื่อนไขพระราชอ านาจการประกาศสงครามของ พระมหากษัตริย์อีกสองข้อว่า การประกาศสงครามนั้นต้องไม่ขัดต่อกฎบัตรสหประชาชาติและต้องได้รับ ความยินยอมของสภาผู้แทนราษฎรด้วยคะแนนเสียงไม่น้อยกว่าสองในสามของจ านวนสมาชิกทั้งหมด พระราชอ านาจในเรื่องนี้ ก็เป็นเรื่องท านองเดียวกับพระราชอ านาจตามมาตรา ๑๗๕ มาตรา ๑๗๖ มาตรา ๑๗๘ ซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับราชการแผ่นดิน จึงเป็นพระราชอ านาจที่ต้องมีผู้รับสนองพระบรม ราชโองการ ทั้งมาตรานี้ยังก าหนดเงื่อนไขให้ต้องได้รับความเห็นชอบจากรัฐสภาด้วยคะแนนเสียงถึงสองในสาม ของจ านวนสมาชิกทั้งหมด หากมีข้อผิดพลาดอย่างใด ความรับผิดจึงต้องอยู่กับผู้ลงนามรับสนองพระบรม ราชโองการในฐานะผู้ถวายค าแนะน าและรัฐสภาในฐานะผู้ให้ความเห็นชอบ