Οι λόγοι που μας σπρώχνουν στη γλωσσομάθεια είναι πολλοί. Πρώτα πρακτικοί: χρειαζόμαστε την ξένη γλώσσα για τη ζωή, για να συνεννοούμαστε με τους αλλόγλωσσους άμα ταξιδεύουμε στην πατρίδα τους, ή και στον τόπο μας, ιδίως όμως για το επάγγελμα που ενδεχομένως θα διαλέξουμε (λ.χ. έμπορος, υπάλληλος, δακτυλογράφος, διπλωμάτης κ.τ.λ.). Μας χρειάζεται έπειτα η ξένη γλώσσα, αν ετοιμαζόμαστε για στάδιο επιστημονικό, αφού με αυτή, και μάλιστα με αυτές, θα καταρτιστούμε αρτιότερα και θα μπορούμε να καταφύγουμε στην ξενόγλωσση βιβλιογραφία. Τέλος, με την ξένη γλώσσα ερχόμαστε σε επικοινωνία, επιπόλαιη ή βαθύτερη, με τις ξενόγλωσσες λογοτεχνίες και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό.

Από τον τρόπο που μιλάμε, που συμπεριφερόμαστε καθημερινά, που τρώμε, που οδηγούμε στον δρόμο, που εργαζόμαστε, που ψυχαγωγούμαστε ή διασκεδάζουμε, από τον τρόπο που ζούμε δηλαδή, φαίνεται η παιδεία που έχουμε ή δεν έχουμε τελικά. Όλα είναι θέμα παιδείας!

Η οικολογική κρίση είναι το μεγάλο και άλυτο πρόβλημα της εποχής μας, που οδηγεί στην καταστροφή όλο τον πλανήτη. Η ατμοσφαιρική ρύπανση, η μόλυνση της θάλασσας, η καταστροφή της φύσης, η αποψίλωση των δασών, η άναρχη αστικοποίηση, η ανεξέλεγκτη χρήση φυτοφαρμάκων, η εξάντληση των ενεργειακών πόρων και βεβαίως η κλιματική αλλαγή είναι οι απλές αποδείξεις.

Η μητέρα έχει ευθύνη για τη σωστή ανατροφή, τη φροντίδα, την επιμέλεια αλλά και την αγωγή των παιδιών της και όχι η κοινωνία ή η πολιτεία με τους θεσμούς της. Από αυτή την ευθύνη δεν εξαιρείται βεβαίως ο πατέρας.

Η οικονομική κρίση χτύπησε δυστυχώς και τη δική μας πόρτα. Η αποβιομηχάνιση είναι πλέον κοινός τόπος, το εμπόριο καταρρέει από τις ακάλυπτες επιταγές, ο τουρισμός περνάει τις χειρότερες μέρες του, η έλλειψη ρευστότητας οδηγεί επιχειρήσεις στον δανεισμό και την υπερχρέωση, ενώ μικρέμποροι και επιτηδευματίες είναι σε κατάσταση νευρικής κρίσης. Την κρίση υφίστανται και τα νοικοκυριά που δεν μπορούν ν’ αντεπεξέλθουν στις στοιχειώδεις ανάγκες επιβίωσης.

Για να επιτύχει μια τέτοια προσπάθεια πρέπει να εφαρμοσθεί μια μορφή διδασκαλίας τής σύγχρονης ελληνικής γλώσσας α) με γλωσσολογικό τρόπο, που θα οδηγεί σε γρήγορα μαθησιακά αποτελέσματα, και β) με πολιτισμικές αναφορές (μέσα από τα διδασκόμενα κείμενα) που να φέρνουν σε άμεση, ενδιαφέρουσα και ελκυστική επαφή με στοιχεία τού ελληνικού πολιτισμού (ποίηση - πεζογραφία - τραγούδι - εικαστικά - θέατρο - κινηματογράφο - φωτογραφία - αρχιτεκτονική κ.λπ.). H επαφή αυτή θα πρέπει να έχει διαχρονικές αναφορές όπως είναι η φύση τού ελληνικού πολιτισμού (αρχαιότητα - Βυζάντιο - Νέος Ελληνισμός), ξεκινώντας πάντοτε και εστιάζοντας στον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό και στη σύγχρονη ελληνική γλώσσα. Σε μια τέτοια -ευχάριστη, σύγχρονη, πολυεπίπεδη- διδασκαλία τής γλώσσας, εκτός από κατάλληλα βιβλία που θα πρέπει να αναζητηθούν ή να συνταχθούν με ανάλογες προδιαγραφές, πρέπει να αξιοποιηθεί στο έπακρον -με αξιοποίηση των ειδικών και με φαντασία- η σύγχρονη τεχνολογία των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών. Έτσι, θα επιτευχθεί η αποκατάσταση της ελληνικής γλώσσας στο επίπεδο που της αξίζει.

Οι είλωτες επαναστάτησαν στην αρχαία Σπάρτη γιατί δεν άντεχαν άλλο την καταπίεση. Το ίδιο έκαναν και οι δούλοι στην αρχαία Ρώμη με τον Σπάρτακο, αλλά και οι μπολσεβίκοι στην Οκτωβριανή επανάσταση. Η μεγάλη καταπίεση προκαλεί διαχρονικά και τη μεγάλη εξέγερση.

Στο διπλανό σχολείο απ’ το δικό μας, οι μαθητές ξεκίνησαν κατάληψη με άγνωστα αιτήματα. Και στο δικό μας τότε, είναι θέμα ωρών ν’ αρχίσει κατάληψη.

Οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι, ο Τύπος πουλημένος, οι δικαστές χρηματίζονται, η εκκλησία ταλανίζεται από σκάνδαλα, ο στρατός έγινε μισθοφορικός και στο δημόσιο κυριαρχεί το ρουσφέτι και το ¨φακελάκι¨. Σ’ αυτό τον τόπο δεν έμεινε τίποτε όρθιο, δε λειτουργεί τίποτα!

Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι απαράγραπτα, αναπαλλοτρίωτα και αφορούν όλους τους ανθρώπους αδιακρίτως φυλής, χρώματος ή θρησκείας. Η ελευθερία συνειδήσεως είναι κοινωνικό και πολιτικό δικαίωμα. Δικαιούμαι να πιστεύω ό,τι θέλω εγώ ή να μην πιστεύω τίποτε.