[19/07विदुला नावाच्या नगरीत राजा वीरेंद्र व प्रधान धवल दोघेही खरे मित्र होते. राजकुमार वीर आणि प्रधानपुत्र धीरदेखील सच्चे मित्र होते. सुमंत हा राजकुमाराचा अंगरक्षक होता. सुमंत आपले काम चोख करीत होता. वीर आणि धीर यांच्यातील मैत्री तो ओळखून होता. एक दिवस धीर आणि त्याचे पिता जगन्नाथपुरीच्या यात्रेला जाण्यासाठी राजाची अनुमती मागायला आले. राजाने दोघांना परवानगी दिली. दोघेही निघून गेले. राजा वीरेंद्र आणि सुमंत शिकारीला [19/07, 23:15] 😎😎😎😎😎😎😎: गेले. मात्र दोन दिवसात सुमत परत आला. राजा वीरेंद्र एका हरणाचा पाठलाग करताना कुठेतरी नाहीसे झाल्याची बातमी नगरीत आल्यावर राजकुमार व प्रजा फार दुःखी झाली. अनेक सैनिक राजाच्या शोधासाठी जंगलात गेले; पण कुणीही महाराजांना शोधून आणू शकले नाही. राजकुमार वीर आता एकटा पडला होता. त्याचा मित्र धीरदेखील एक वर्ष लोटले तरी परत आला नाही. तो दुःखी, निराश राहू लागला. सुमत स्वतः राजा बनला. त्याने राजपुत्र वीर यास कैदेत घातले आणि प्रजेवर जुलूम करू लागला. एके दिवशी धीरने वीर यास कैदेतून बाहेर काढले. मल्हार राजाच्या मदतीने धूर्त सुमंतला त्याने कसे कैद केले ते सांगितले. धीर म्हणाला, "वीर, समोर बघ कोण आले आहेत?" राजा वीरेंद्र यांना पाहून वीर यास आश्चर्य वाटले. पिता-पुत्राची भेट झाली. राजा वीरेंद्र यांना सुमंतने शिकारीला नेऊन एका वाघाच्या गुहेत टाकून गुहा शिळेने बंद केली होती. मात्र धीर सुमंतवर नजर ठेऊन असल्याने राजा वीरेंद्र यांना त्याने शिताफीने सोडवले होते. धीरमुळे आज महाराज व राजकुमाराचे प्राण वाचले होते. वीरेंद्र राजाने धीरच्या मैत्रीचे खूप कौतुक केले व त्यास प्रधानपद बहाल केले.