Η διαίρεση του ρητορικού λόγου σε μέρη οφείλεται αποκλειστικά στον Συρακόσιο Κόρακα

Ο Πρόδικος είχε διατυπώσει την άποψη ότι για κάθε ζήτημα υπάρχουν δυο λόγοι (απόψεις) αντίθετοι μεταξύ τους με την απαίτηση να είναι και οι δύο συγχρόνως εξίσου αληθινοί ("δισσοί λόγοι")

Οι λογογράφοι έπρεπε να γνωρίζουν όχι μόνον τους νόμους, αλλά και την ψυχολογία των λαϊκών δικαστών.

Ο Λυσίας στερήθηκε του δικαιώματος να αναμειγνύεται αυτοπροσώπως στα δημόσια πράγματα

Ο Περικλής, λόγω των σχέσεων του με τους ρήτορες, ίσως είχε και κάποιες θεωρητικές γνώσεις ρητορικής τεχνικής

Ο Όμηρος θεωρεί την ευγλωττία σπάνιο θεϊκό χάρισμα όπως είναι η σωματική δύναμη και η σύνεση.

Οι σοφιστές ήταν περιφερόμενοι διδάσκαλοι ανώτατης παιδείας.

Δικαίωμα λόγου και ψήφου είχαν στην Εκκλησία του Δήμου όλοι οι γνήσιοι Αθηναίοι πολίτες από το τριακοστό έτος της ηλικίας τους, αν δεν τους είχαν αφαιρεθεί τα πολιτικά δικαιώματα.

Τα κύρια μέρη, στα οποία ο ρήτορας ταξινομεί το απαραίτητο υλικό για τη συγκρότηση του κειμένου, είναι το προοίμιον, η διήγησις, η πίστις (απόδειξη), και ο επίλογος. 

Τα παραδείγματα είναι ιστορικά (πραγματικά) ή πλαστά (παραβολές).