วรรณคดีสมัยอยุธยาตอนกลางมีรูปแบบในการประพันธ์ที่นิยมมากที่สุด คือ โคลงและฉันท์

กาพย์มหาชาติแต่งขึ้นเพื่อรักษามหาชาติคำหลวงฉบับเดิมไว้และเพื่อให้เทศน์อุบาสกอุบาสิกา

ฉันท์เฉลิมพระเกียรติพระเจ้าปราสาททองแต่ขึ้นโดยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช

เสือโคคำฉันท์มีการนำเค้าโครงเรื่องมาจากอุทัยเทวีชาดก ในปัญญาสชาดก

หนังสือแบบเรียนเล่มแรกของไทยคือหนังสือจินดามณี

ผลงานของพระศรีมโหสถมีทั้งหมด ๔ เรื่อง ได้แก่ โคลงอักษรสามหมู่ โคลงเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนารายณ์มหาราช กาพย์ห่อโคลงและโคลงนิราศนครสวรรค์

หากนักเรียนต้องการศึกษาเรื่องการผันคำและวรรณยุกต์ นักเรียนควรศึกษาในหนังสือจินดามณี

โคลงเฉลิมพระเกียรติพระนารายณ์มหาราชแต่งด้วยโคลงสี่สุภาพจำนวน ๗๘ บท

วรรณคดีเรื่องกาพย์ห่อโคลงแต่งขึ้นเนื่องในโอกาสงานสมโภชช้างเผือกในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช

นิราศหริภุญไชยเป็นวรรณคดีล้านนาแต่งด้วยโคลงที่เรียกว่า "โคลงลาว"

คำฉันท์ดุษฎีสังเวยกล่อมช้างเป็นผลงานของ "ขุนเทพกวี"

ต้นทางฝรั่งเศสแต่งขึ้นบันทึกการเดินทางเป็นเพื่อสร้างความสัมพันธ์ระหว่างไทยกับลอนดอน