[…] Tα καστανά μάτια του έπεφταν εδώ κι εκεί ράθυμα, αφαιρεμένα, του αφαιρεμένου νου, του πλανημένου στα υπερκόσμια πιστές εικόνες. Tα μαλλιά του κεφαλιού και τα ψαρά γένεια· η έκφρασις του προσώπου και του σωμάτου η στάσις και των χεριών τα κινήματα· τα φορέματά του αυτά, τα ξεσχισμένα και ιδιότροπα, ερχόνταν κι επρόσθεταν το προφητικό τους μεγαλείο στη μυστηριώδη και ακατανόητη δύναμη των λόγων του. Δεν ήταν ο εξευτελισμένος ζητιάνος, ο ψειρής και λιμασμένος, που με κλαψάρικη φωνή ζητεί τα ξεροκόμματα και τ’ αποφάγια των φτωχών.[…]

– Είσαι μόρτης, πρόσθεσε η μικρή κοιτάζοντάς τον λίγο λοξά.

O Αλέκος πήρε ύφος κι έκανε τη σύσταση: – O φίλος μου Λοΐζος Τραβεζάνος.

– Πώς;

– Λοΐζος Τραβεζάνος, είπε κι ο ίδιος, ή, αν προτιμάτε, ματμαζέλ, με λένε… μόρτη.

– Λοΐζο Τραβεζάνο;, ψιθύρισε κι εκείνη.

– Εμένα με λένε Αλέξανδρο Κορδάτο. Θα ‘χεις ακουστά βέβαια τ’ όνομά μου.

– Α, ναι…, έκανε λίγο αφηρημένη.

– Πώς, της λέει. Γνωρίστηκε με την αδελφή του στο τσάι της κυρίας Κονέκτικου.

Μια ωραία έκπληξη μας περίμενε σήμερα στο σχολείο. Μετά την πρωινή συγκέντρωση ο διευθυντής χαμογελώντας μας ανακοίνωσε ότι θα πάμε περίπατο στο πάρκο. Η χαρά μας ήταν απερίγραπτη. Αφού πήραμε τις απουσίες, συγκεντρωθήκαμε και πάλι στην αυλή και ξεκινήσαμε όλοι μαζί, χαρούμενοι και γελαστοί. Μετά από λίγο φτάσαμε στον χώρο του περίπατου, στο πάρκο. Αμέσως όλοι σκορπίσαμε και ριχτήκαμε στο παιχνίδι. Εγώ με τους φίλους μου χωριστήκαμε σε δύο ομάδες και παίξαμε ποδόσφαιρο. Δεν καταλάβαμε πότε πέρασε η ώρα, αλλά κάποια στιγμή ακούσαμε τη σφυρίχτρα του γυμναστή να μας καλεί σε συγκέντρωση. Μαζευτήκαμε και πάλι, ο καθένας στο τμήμα του, πήραμε παρουσίες και ξεκινήσαμε για το σχολείο. Μπήκαμε στις τάξεις, πήραμε τις τσάντες μας και δρόμο για το σπίτι. Ωραία περάσαμε.

Ο μπούφος είναι το μεγαλύτερο και δυνατότερο νυκτόβιο πουλί. Τα ολοστρόγγυλα λαμπερά μάτια του είναι πορτοκαλοκόκκινα. Με φτέρωμα κιτρινοκάστανο ή κιτρινόμαυρο, στολισμένο με μεγάλες καφετιές κηλίδες και δυο μυτερές φούντες σα λοφία στο κεφάλι, είναι άκρως εντυπωσιακός.

Το ποτάμι! Ώστε υπήρχε λοιπόν αυτό το ποτάμι; Ώρες ώρες συλλογιζότανε μήπως δεν υπήρχε στ΄ αλήθεια. 

Ώρες-ώρες συλλογίζομαι, Θεέ μου, πού κρύβεται τόση ομορφιά;

Όταν έλειπε ο πατέρας -και έλειπε συχνά- το σπίτι έμοιαζε άδειο.

Στις 20 Μαΐου και ώρα 18.15, ενώ βρισκόμουν στο κατάστημά μου στην οδό Αγίου Δημητρίου 41, στη Θεσσαλονίκη, είδα το ΛΑ 9857 IX αυτοκίνητο οδηγούμενο από τον εναγόμενο Δημήτριο Χατζηστεφάνου στην οδό Αγίου Δημητρίου, με κατεύθυνση προς την έξοδο της πόλης, και κινούμενο στην εσωτερική λωρίδα κυκλοφορίας, να προσκρούει, όταν έφθασε στο ύψος του Καυταντζογλείου σταδίου, λόγω απότομης μετακίνησής του προς τη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας, από απροσεξία και αδεξιότητα του οδηγού, στο πίσω αριστερό μέρος του ΔΖ 4985 IX αυτοκινήτου του ενάγοντος που κινούνταν κανονικά, προηγούμενο, στη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας.

Οι Σπέτσες μοσχοβολούν από θυμάρι και πεύκο και η ανοιχτή θάλασσα, είτε γαληνή είτε αγριεμένη, είναι τόσο ωραία που μορφαίνει και την πέτρα ακόμη.

Ευτυχώς ο επιθεωρητής τους μίλησε όπως έπρεπε -είναι Κεφαλωνίτης- και το επεισόδιο έληξε έτσι.