Ito karaniwang paraan ng pagsasalita upang higit na mapaganda o mabigyang-halina ang isinusulat o sinasabi.

Ito ay tiyakang naghahambing at hindigumagamit ng pariralang “tulad ng”, “gaya ng”, at iba pa.

Ito ay ang pagbibigay-katangian ng isang tao sa isang bagay na walang búhay.

Ito ay ang tila pakikipag-usap sa karaniwang  bagay na malayo o wala naman.

Ito ay isang pangungutya sa pamamagitan ng paggamit ng mga salitang kapuri-puri ngunit kabaligtaran naman ang kahulugan.

Ito ay dulang katawa-tawa, magaan ang mga paksa o tema, at ang mga tauhan ay laging nagtatagumpay sa wakas.

Ito ay dulang puro tawanan at halos walang saysay ang kwento.

Ito ay itinuturing na isa sa mga dulang panlibangan sa mga huling panahon ng mga Espanyol sa Pilipinas.

Ito ang bahagi ng dula kung saan  matatagpuan ang sangkap na tauhan at tagpuan.

Ito ay isa pang elemento ng dulang pantanghalan na lubhang mahalaga rin.

Ito ay ang maayos na pagkakasunud-sunod o daloy ng mga pangyayari sa kwento.

Ito ay bahagi kung saan kailangang mag-iwan ng kakintalan sa isipan ng mambabasa o mga mensaheng kanilang pag-iisipan.

Ito ay isang isyung pandaigdig na tungkol sa pagkakapantay-pantay ng tao at anumang kasarian.

Ito ay mahalaga sa isang talumpati dahil dito nakasalalay kung ibibigay ba ng tagapakinig ang buong atensiyon o hindi.

Ito ay layunin ng talumpati .